Został wicepremierem w pierwszym rządzie Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców, powołanym po zjednoczeniu i pozostał na tym stanowisku do 1921. Ponownie został wicepremierem i ministrem spraw wewnętrznych w 1924. Po zamachu na Stjepana Radicia w czerwcu 1928 zbliżył się do króla i został premierem nowego rządu oraz ponownie ministrem spraw wewnętrznych. W 1929, po wprowadzeniu dyktatury królewskiej, został ministrem. Później jednak porzucił stronnictwo królewskie, w 1932 ogłosił deklarację nawołującą do demokratyzacji państwa i zapewnienia autonomii Słowenii, w efekcie czego, a w latach 1933–1934 został internowany. W 1935, po zmianach u władzy, na powrót zbliżył się do rządu i został mianowany ministrem spraw wewnętrznych, pozostał na tym stanowisku do 1938. W 1939 został przewodniczącym senatu, a w 1940 ministrem edukacji.
Tytuły W 1938 roku został uhonorowany tytułem honorowego obywatela Lublany.
Przypisy
Kategoria:Honorowi obywatele Lublany Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Grazu Kategoria:Słoweńscy posłowie do Rady Państwa w Wiedniu Kategoria:Premierzy Jugosławii Kategoria:Słoweńscy politycy Kategoria:Słoweńscy duchowni katoliccy Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1940