Służył w Siłach Obronnych Izraela do 1965, kiedy to został reprezentantem prawicowych partii Herutu, a następnie Likudu w Światowej Organizacji Syjonistycznej.
Po wyborach parlamentarnych w 1977 – pierwszych zwycięskich dla prawicy w historii Izraela – został dyrektorem generalnym w Kancelarii Premiera Menachema Begina. Stał na czele izraelskiego zespołu podczas negocjacji pokojowych z Egiptem w Camp David zakończonych podpisaniem przez Begina i Sadata historycznego porozumienia.
Urząd sprawował do 1980 kiedy to, w następstwie Camp David i podpisania traktatu pokojowego, został pierwszym ambasadorem Izraela w Egipcie, a tym samym pierwszym izraelskim ambasadorem w krajach arabskich.
W kolejnym roku zakończył swoją misję, a w wyborach parlamentarnych w 1981 dostał się po raz pierwszy do izraelskiego parlamentu z listy Likudu. W dziesiątym Knesecie przewodniczył komisji spraw zagranicznych i obrony. Uzyskał reelekcję w 1984, a w Knesecie jedenastej kadencji zasiadał w komisji spraw zagranicznych i obrony. Powrócił na fotel przewodniczącego w dwunastym Knesecie po tym jak w wyborach w 1988 po raz trzeci został wybrany posłem.