Dlaczego nie jestem chrześcijaninem () – esej brytyjskiego filozofa Bertranda Russella wyjaśniający jego ateizm. Pierwotnie wygłoszony pod auspicjami południowo-londyńskiego oddziału 6 marca 1927 roku w ratuszu w Battersea, w tym samym roku został opublikowany w broszurze i kilkukrotnie przedrukowany w języku angielskim i w tłumaczeniach.
Jest wymieniany jako jedna z najbardziej wpływowych publikacji XX wieku. Z reguły jest publikowany z innymi esejami Russella o podobnej tematyce.
Treść Russell zaczyna od określenia, co rozumie pod pojęciem chrześcijanin, i wyjaśnia, dlaczego „nie wierzy w Boga i w nieśmiertelność” i dlaczego „nie sądzi, że Chrystus był najlepszym i najmądrzejszym z ludzi”, dwa warunki, które określa jako „niezbędne, aby ktokolwiek nazywał siebie chrześcijaninem”. Rozważa szereg logicznych argumentów istnienia Boga, uwzględniając w szczególności teologię chrześcijańską. Zaprzecza argumentowi teleologicznemu stosując dowód nie wprost i preferuje teorię Darwina.
Russell wyraża także wątpliwość w historyczne istnienie Jezusa i w kwestię moralności religii, która, jego zdaniem, oparta jest głównie na strachu.