Stalag XVIII C (317) – jeden z dwóch dużych obozów jenieckich niemieckiego XVIII okręgu wojskowego w czasie II wojny światowej, znajdował się od 1941 roku w Reinsbach koło St. Johann im Pongau (w czasach hitlerowskich Markt Pongau). Zmarło tam 4 tysiące jeńców, głównie radzieckich.
Historia Obóz jeniecki znajdował się w pobliżu obecnej drogi krajowej. Jak wynika z dokumentu z marca 1941 roku, obóz był planowany dla 8 tysięcy, maksymalnie do 10 tysięcy ludzi. Prawdopodobnie pierwsi więźniowie przybyli do St. Johann w sierpniu 1940 roku. Byli to Francuzi, którzy zostali skierowani do pracy w gminie i u rolników. Obóz był prowadzony do września 1944 roku przez Wehrmacht, a SS nadzorowała transporty koleją.
Obiekt został podzielony na obóz północny („obóz rosyjski”, od Bahnhofstraße do Schörgbrücke) i południowy („obóz francuski”, do dzisiejszego toru żużlowego). W placówce obowiązywały dwa systemy: jeńcy wojenni mocarstw zachodnich, na przykład Francuzi, byli traktowani zgodnie z konwencją genewską, natomiast umieszczeni w północnym obozie radzieccy jeńcy wojenni wegetowali w znacznie gorszych warunkach. Początkowo umierało dziennie 40 osób. Od roku 1941 w obozie znajdowało się w jednym czasie do 30 tysięcy więźniów. Wielu z nich zmarło z wycieńczenia, z powodu epidemii, głodu lub zostało straconych.