W zespole teatru lwowskiego pozostał do 1877, tylko latem 1875 grał w warszawskim teatrzyku ogródkowym „Tivoli”. 22 września 1877 zadebiutował w WTR w roli Gustawa (Śluby panieńskie), następnie grał tam też rolę tytułową w Mazepie i Karola Moora (Zbójcy). Nie został jednak zaangażowany na stałe i na sezon 1877/78 wyjechał do Poznania. W latach 1878–1907 (do emerytury) występował w teatrze lwowskimFranciszek Pajączkowski, Teatr lwowski pod dyrekcją Tadeusza Pawlikowskiego. 1900-1906, Kraków 1961.. W 1892 wyjechał z zespołem lwowskim na występy do Wiednia. 27 I 1895 obchodził we Lwowie dwudziestopięciolecie pracy artystycznej w roli Lefebvr’a (Madame Sans-Gene).
Jego najlepsze role zdaniem ówczesnych krytyków to: Kirkor (Balladyna), Szczęsny (Holsztyński), Mulej (Książę Niezłomny), Omar (Małek), Romeo (Romeo i Julia), Laertes (Hamlet), Kasjo (Otello), Edgar (Król Lear), Ferdynand (Intryga i miłość), Karol Moor (Zbójcy), Odiot (Miłość ubogiego młodzieńca), role tytułowe w Mazepie, Wilhelmie Tellu, Don Carlosie. Miał też w swym dorobku wiele dobrych ról amantów w komediach Fredry, m.in. Wiktora i Ludomira (Pan Jowialski), Edmunda (Damy i huzary), Wacława (Zemsta). Jednak jego właściwą domeną był dramat romantyczny, w którym wyróżniał się grą pełną temperamentu i doskonałą recytacjąKarol Estreicher, Teatra w Polsce, t. 1-3, wyd.