Od września 1939 roku, zastępując ranną dyrektorkę, kierowała Liceum Pedagogicznym im. Elizy Orzeszkowej, a po zamknięciu szkół średnich przez Niemców w listopadzie 1939 roku zaczęła organizować tajne nauczanie. Po wojnie pracowała w tymże Liceum Pedagogicznym, a później przez 3 lata – w Liceum Ogólnokształcącym im. Juliusza Słowackiego w Warszawie. Od 1952 roku pracowała w Państwowych Zakładach Wydawnictw Szkolnych.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (13 kwietnia 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Złoty Krzyż Zasługi (trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1931) „za zasługi na polu rozwoju harcerstwa”. Odznaka XXV-lecia ZHP
Życie prywatne Władysława Martynowicz była córką Aleksandra, urzędnika, i Natalii z Hartmanów. Miała siostrę Aleksandrę, malarkę i nauczycielkę rysunków, w latach 1921–1926 drużynową 17 WŻDH przy szkole powszechnej nr 25 przy ul. Złotej w Warszawie.
Nie założyła rodziny.
Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 154c-2-22).
Przypisy
Bibliografia