W 1963 został przeniesiony na stanowisko zastępcy dyrektora Państwowego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Lubiążu pod Wrocławiem, trzy lata później osiadł w Krakowie, gdzie pracował jako psychiatra w dzielnicowej przychodni zdrowia. Przeszedł na emeryturę we wrześniu 1971.
W latach 1929–1952 był członkiem Komisji Antropologicznej i Prehistorycznej Polskiej Akademii Umiejętności. Ogłosił 23 prace naukowe, m.in. Stan i potrzeby nauki polskiej o Śląsku w zakresie antropologii (z K. Stołyhwą, "Pamiętnik Instytutu Śląskiego", 1936), O korzystnym wpływie przeżyć wstrząsających na przebieg psychoz (1948), Pierwsze doświadczenia z topektomią przedczołową (1950), rozdział Lecznictwo psychiatryczne (w podręczniku Tadeusza Bilikiewicza Psychiatria kliniczna, 1960), Odpowiedzialność sądowa w przypadkach nerwic ("Nowe Prawo", 1962).
Od 1938 był żonaty z Janiną z Chruścielów, miał córkę Krystynę (ur. 1939), zamężną Król. Został pochowany na cmentarzu w Krakowie-Prokocimiu. Odznaczono go m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Bibliografia
Stanisław Sroka, Ludomir Sedlaczek-Komorowski, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXVI, 1995
Kategoria:Polscy antropolodzy Kategoria:Polscy psychiatrzy Kategoria:Ludzie związani ze Stargardem Kategoria:Ludzie związani ze Szczecinem Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1972 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi