Teodozjusz zyskał wśród barbarzyńców duży autorytet, co sprawiło, że dotrzymywali zobowiązań do jego śmierci (zmarł w 395).

W 395, po podziale Cesarstwa Rzymskiego, terytoria Dolnej Mezji znalazły się pod zwierzchnictwem Cesarstwa Bizantyńskiego. W tym samym roku władzę na Wizygotami objął nowy król Alaryk I. Po zerwaniu porozumienia zawartego z Teodozjuszem poprowadził wojska przez Trację i Macedonię na kolejne ziemie i miasta bizantyńskie w Grecji: na Ateny, które zostały prawdopodobnie zdobyte i złupione, a następnie na położone w południowo-zachodniej Elis (skąd jednak Wizygoci wycofali się). Cesarz bizantyński Arkadiusz próbował przeciągnąć Alaryka na swoją stronę przez mianowanie go najwyższym zwierzchnikiem wojskowym w prowincji Illiricum – poprzez którą Wizygoci rozpoczęli ekspansję na zachód (ostatecznie zdobywając w 410 miasto Rzym).

W VI wieku z północy i z północnego wschodu napłynęła fala plemion słowiańskich, atakujących stąd bałkańskie prowincje Bizancjum, jak również osiedlających się w nich.

Przypisy

Bibliografia

!