W okresie 800–1100 większość tekstów Arystotelesa przetłumaczono na język arabski, a w świecie muzułmańskim rozpropagowali je Awicenna (980–1037) i Awerroes (1126–1198).
Dzięki Awerroesowi prace Arystotelesa stały się znane na ówczesnych europejskich uniwersytetach. Około 1230 szkocki matematyk Michael Scot (1175–1232) udał się w podróż do Hiszpanii, gdzie zapoznał się z dziełami Arystotelesa w tłumaczeniu arabskim i przetłumaczył je na łacinę. Fryderyk II Hohenstauf (1194–1250), żywo zainteresowany ptakami, zaprosił Scota na swój dwór. Po zapoznaniu się z Historia animalium Arystotelesa uznał, na podstawie własnej wiedzy, że zawarte w nich informacje są nieadekwatne. Własną wiedzę zawarł w De arte venandi cum avibus, dziele poświęconym polowaniu z ptakami, w którym zawarł ich własną klasyfikację, opartą na ich trybie życia i pożywieniu. Ze względu na ekskomunikę Fryderyka II Hohenstaufa przekazana przezeń wiedza była ignorowana przez przyrodników kościelnych. Jeden z przedruków ukazał się w 1578, jednak wiedzę zawartą w De arte venandi cum avibus zaczęto doceniać dopiero w 1788. W 1248 ukazała się praca De animalibus Alberta Wielkiego (zm. 1280), który sklasyfikował ptaki razem z nietoperzami.