Plebiscitum est quod plebs iubet atque constituit (łac. uchwałą plebsu jest to, co plebs nakazuje i ustanawia) – zwrot łaciński charakterystyczny dla prawa rzymskiego.
Konstrukcja Plebejusze, którzy mieli interesy odrębne od reszty obywateli rzymskich (zwłaszcza zaś patrycjuszy), zbierali się we własnym gronie na specjalnych zgromadzeniach plebejskich (tzw. concilia plebis). Tam, pod przewodnictwem trybunów plebejskich i na ich wniosek, podejmowali uchwały plebsu (plebiscitia). Ich zakres obowiązywania stanowili tylko sami plebejusze.
Rozwój Już u schyłku republiki zgromadzenia plebejskie oraz ludowe, stworzone i przystosowane na miarę małego państwa-miasta jakim było państwo rzymskie w pierwszych latach swego istnienia, coraz gorzej funkcjonowały, a ich znaczenie sukcesywnie spadałoK. Kolańczyk, Prawo rzymskie, Warszawa 2007. s. 40.. W okresie pryncypatu zwoływano je coraz rzadziej, a ostatnia uchwała powzięta w tym trybie pochodziła z czasów panowania cesarza Nerwy. Od tego momentu tego typu źródło prawotwórcze charakterystyczne dla starożytnego Rzymu przestało działać, bo w radykalnie zmienionych warunkach politycznychMożna przykładowo do nich zaliczyć znaczne powiększenie granic;