Reguła Glogera znajduje zastosowanie także w przypadku ludzi i innych ssaków; podobny trend dostrzeżono u przedstawicieli 35 populacji pięciornika gęsiego (Argentina anserina).
Do poruszanych przez Glogera w jego artykułach z 1854–1855 tematów należą między innymi: rozród kukułki (Cuculus canorus), hybrydyzacja między głuszcem (Tetrao urogallus) a cietrzewiem (Tetrao tetrix), zainteresowanie niektórych ptaków błyszczącymi przedmiotami, pożywienie dzięciołów dużych (Dendrocopos major) czy zamierzone zrzucanie przez mewy skorupiaków o twardych skorupkach na skały, w celu ich rozbicia. W latach późniejszych pisał również m.in. o gniazdach-wabikach budowanych przez samce (1859) czy dłuższych lotkach i sterówkach u młodocianych orłów przednich (Aquila chrysaetos) i bielików (Haliaeetus albicilla) (1860).
Gloger liczył na otrzymanie od uniwersytetu propozycji zostania wykładowcą, jednak tak się nie stało. W sierpniu 1842 uzyskał od pruskiego rządu trzyletnie stypendium. Gdy to się skończyło w 1845, Gloger zaczął opracowywać teksty i krótkie książki na temat zwalczania szkodników i ochrony pewnych grup zwierząt, które następnie sprzedawał Ministerstwu Rolnictwa. Zapewniło mu to niewielki i nieregularny dochód na kolejne kilka lat.