Z uwagi na swoją wysokość już latem 1929 roku do Policji Budowlanej trafiła skarga właściciela sąsiedniej kamienicy. Według niego nowo wzniesiony budynek za sprawą swej wielkości pozbawił jego nieruchomość dostępu do światła słonecznego. Zażądał od pracowników Policji Budowanej wymuszenia na właścicielu gmachu obniżenia wysokości bryły, lecz ostatecznie urząd odrzucił jego żądania.
W związku ze zmianami organizacyjnymi koncernu (połączenie z Katowicką Spółką Akcyjną), w połowie 1933 roku przystąpiono do przebudowy znajdujących się w niej pomieszczeń biurowych. Powiększono centralę telefoniczną na pierwszym piętrze oraz zmieniono układ wielu pomieszczeń. Kolejną przebudowę ukończono w marcu 1939 roku, kiedy to wzniesiono od strony podwórza pawilon wystawowy według projektu Leona Dietz D'Army. W tym czasie gmach należał do Wspólnoty Interesów Górniczo-Hutniczych w Katowicach. Pawilon ten się nie zachował.
Gmach po 1945 roku został upaństwowiony. Wiosną 1945 roku głównym użytkownikiem gmachu została Centrala Zbytu Produktów Przemysłu Węglowego w telegraficznym skrócie Węglokoks. Z niej wyodrębniła się w późniejszym czasie inna górnicza firma, która przejęła nazwę Węglokoks, a centrala zbytu stała się Węglozbytem.