Od 1934 roku był członkiem, a od 1936 roku – także sekretarzem tamtejszej Rady Adwokackiej.

Od 27 maja 1934 do 5 maja 1939 roku był członkiem Rady Miejskiej w Lublinie oraz przewodniczącym jej Komisji Regulaminowo-Prawnej. 5 maja 1939 roku ponownie wybrano go na miejskiego radnego. W latach 1934—1939 sprawował funkcję prezesa (z wyboru) Rady Szkolnej m. Lublina.

Po wybuchu wojny, 9 listopada 1939 roku został aresztowany i znalazłszy się w grupie zakładników był więziony do 18 czerwca 1940 roku na Zamku Lubelskim, a następnie przeniesiony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, potem w Dachau, skąd zwolniono go 25 listopada 1940 roku. Wrócił do Lublina, gdzie podjął pracę w Zarządzie Miejskim na stanowisku radcy prawnego, a po wojnie, od końca lipca 1944 do 1 marca 1952 — na stanowisku kierownika Oddziału Prawnego. Od 1941 roku do 30 grudnia 1950 roku prowadził również działalność adwokacką.

W 1946 roku powołano go na członka i wiceprezesa Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Lublinie. Będąc adwokatem, na mocy pełnomocnictwa Prokuratorii Generalnej do 1951 roku reprezentował przed sądami zarówno Urząd Miejski, jak i Urząd Wojewódzki w Lublinie.