Archeolog Przemysław Wielowiejski zwrócił uwagę, że podawanie konkretnych liczb, wobec braku dokumentacji znaleziska, jest nieprecyzyjne i określił przypuszczalną wagę całego skarbu na kilkaset kilogramów. Jednocześnie na podstawie analizy zachowanego materiału ustalił, że wśród wyrobów bursztynowych dominowały paciorki różnej wielkości i kształtu, przy czym wszystkie zachowane paciorki mają kształt typowy dla wyrobów kilku faz okresu wpływów rzymskich. Najmłodszą udokumentowaną grupą paciorków są okazy o cechach fazy D, czyli V w. n.e. i z takim wiekiem wiąże autor ukrycie skarbu. Oprócz typów paciorków obecnych w kilku kulturach, w zachowanym materiale są paciorki charakterystyczne głównie dla kultury zachodniobałtyjskiej i na tej podstawie Wielowiejski sugeruje, że wyroby powstały w warsztatach ludu tej kultury i zapewne od tegoż ludu pochodzi także surowiec nieobrobiony. Bryły bursztynu są zarówno nieobrobione, jak i wykazujące ślady obróbki o różnym stopniu zaawansowania. Wielowiejski uważał skarb basoński za skład kupiecki, tak ze względu na ilość bursztynu, jak i na fakt, iż wyroby nie noszą śladów używania.