W 1935 roku ukończyła telawiwskie seminarium nauczycielskie i od tego czasu pracowała jako nauczycielka w Jerozolimie i Tel Awiwie.
W 1936 dołączyła do podziemnej zbrojnej organizacji żydowskiej Irgun, w której działał już jej brat, od 1937 komendant jerozolimskiego dystryktu, a od 1938 – przywódca całej organizacji. W 1939 była pierwszą spikerką radia nadawanego przez Irgun. Po śmierci Dawida w 1941 pomagała wdowie po nim – Szoszanie. W 1943 dołączyła do ścisłego grona przywódczego organizacji. W 1944 była aresztowana i więziona przez brytyjskie władze. Po dokonaniu przez Irgun zamachu na hotel King David w Jerozolimie została ponownie zatrzymana przez Brytyjczyków za działalność podziemną.
Po powstaniu państwa Izrael skutecznie kandydowała do Knesetu w pierwszych wyborach parlamentarnych w 1949 z listy partii Herut, której członkowie wywodzili się z bojowników Irgunu. W Knesecie pierwszej kadencji zasiadała w komisjach edukacji i kultury oraz budownictwa. Ponownie została wybrana posłem w wyborach w 1951. Zdobywała reelekcję w wyborach w 1955, 1959 i 1961, przez cały ten czas zasiadała w komisjach edukacji i kultury oraz budownictwa. W piątym Knesecie przewodniczyła ponadto dwóm podkomisjom.