Po święceniach kapłańskich w 1645 roku Michał zaangażował się wszechstronnie w życie zakonne. Pełnił rozmaite funkcje, będąc kolejno: wykładowcą filozofii i teologii w seminarium zakonnym, mistrzem nowicjatu, kilka razy definitorem (radnym) prowincji, asystentem prowincjała, przeorem klasztoru w Gandawie, Brukseli i w Mechelen (trzykrotnie), prowincjałem prowincji flandro-belgijskiej (trzykrotnie) i komisarzem generalnym.
Michał od św. Augustyna włączył się w dzieło Reformy Tureńskiej w Zakonie Karmelitów (trzewiczkowych), mającej na celu podniesienie jego karności i poziomu życia duchowego, której konstytucje zatwierdził Urban VIII w 1639, a Innocenty X w 1646 roku. Był kierownikiem duchowym cenionym przez zakonników i świeckich. Utrwalił i pogłębił dzieło reformy w swej prowincji, doprowadzając do rozkwitu życie zakonne karmelitów. Zmarł 2 lutego 1684 roku.