thumb|left|Grób Dawida-Cewiego Pinkasa (z lewej) i jego żony Lei na cmentarzu Trumpeldor. Był jednym z sygnatariuszy ogłoszonej 14 maja 1948 Deklaracji niepodległości Izraela. Podczas wojny o niepodległość Izraela należał do kierownictwa żydowskiego komitetu bezpieczeństwa.
W pierwszych wyborach parlamentarnych w Izraelu w 1949 dostał się do izraelskiego parlamentu z listy Zjednoczonego Frontu Religijnego. W pierwszym Knesecie przewodniczył komisji finansów, zasiadał także w komisjach regulaminowej oraz edukacji i kultury. W latach 1950–1951 był także zastępcą burmistrza Tel Awiwu Jisra’ela Rokacha. W kolejnych wyborach uzyskał reelekcję z listy Mizrachi. W Knesecie drugiej kadencji ponownie objął przewodnictwo nad komisją finansów i zasiadał w komisji edukacji i kultury. 8 października został powołany w skład nowego rządu Dawida Ben Guriona jako minister transportu, zastąpił na stanowisku Dowa Josefa.
Zmarł 14 sierpnia 1952, mandat poselski objął po nim Szelomo-Jisra’el Ben-Me’ir, zaś stanowisko ministra transportu objął Ben Gurion.
Upamiętnienie Ulice jego imienia znajdują się w wielu izraelskich miastach, m.in.