„Douro” budowany był w portugalskiej stoczni w Lizbonie. Niszczyciel został zamówiony dla Marinha Portuguesa na mocy kontraktu ze stocznią Yarrow Shipbuilders 12 czerwca 1931 roku. Podczas budowy, 27 marca 1933 roku został zakupiony (wraz z bliźniaczym „Tejo”) przez rząd Kolumbii, w odpowiedzi na nabycie przez Peru dwóch estońskich niszczycieli („Lennuk” i „Wambola”). Okręt został zwodowany 10 maja 1933 roku.
Dane taktyczno–techniczne „Antioquia” była średniej wielkości niszczycielem, z klasyczną dla niszczycieli okresu międzywojennego architekturą. Długość całkowita wynosiła 98,45 metra (93,57 m między pionami), szerokość 9,45 metra i zanurzenie 3,35 metra. Wyporność standardowa wynosiła 1219 ton, a pełna 1563 tony. Okręt napędzany był przez dwa zestawy turbin parowych systemu z przekładniami Curtissa o łącznej mocy 33 000 koni mechanicznych (KM), do których parę (o ciśnieniu 28 at) dostarczały trzy kotły Yarrow. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 36 węzłów. Okręt zabierał 292 tony mazutu, co zapewniało zasięg maksymalny 5400 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 15 węzłów.