mały|Giovanni Giacomo de Rossi, Upadek Faetona (z Michała Anioła), grafika z 1649 r. Faeton – poemat dygresyjny Witolda Wirpszy, pisany od 1938 do 1968 roku, po raz pierwszy opublikowany w 1988 roku , uważany przez niektórych twórców (np. poeci Adam Wiedemann, Jacek Gutorow) za jedno z „najważniejszych osiągnięć polskiej poezji powstałej po drugiej wojnie światowej”.

Geneza Poeta zaczął tworzyć swój poemat w październiku 1938 roku, ukończył go w październiku 1968 roku.

Według informacji w pierwszym wydaniu dzieła, Faeton powstawał w „Warszawie – Gdyni – Oflagu II (Grossborn) – Warszawie – Inowrocławiu – Św. Katarzynie – Warszawie – Berlinie – Zakopanem – Warszawie”.

Charakterystyka Faeton został napisany z podziałem na wersy, jednak zdaniem Leszka Żulińskiego sam język stosowany przez Wirpszę jest „skrajnie sprozaizowany”.

Poemat zawiera liczne odwołania do mitologii grecko-rzymskiej, w tym do mitu o wykradnięciu słonecznego rydwanu przez tytułowego Faetona.