Była przeciwniczką zbliżenia Albanii z Jugosławią. Po śmierci jej pierwszego męża, ministra gospodarki Nako Spiru w 1947 została odsunięta od zajmowanych stanowisk za wygłaszanie krytycznych uwag pod adresem rządzącej ekipy i wysłana do Beratu, gdzie pracowała jako nauczycielka. Po odsunięciu Koçi Dzodze w 1948 została przywrócona do łask i została członkiem Biura Politycznego Albańskiej Partii Pracy, a także deputowaną do parlamentu. Funkcję tę pełniła do 1960. W latach 1958–1961 pełniła funkcję sekretarza prezydium Zgromadzenia Ludowego.
W latach 1952–1954 studiowała wraz z Ramizem Alią w Instytucie Marksizmu-Leninizmu w Moskwie. Po powrocie do kraju została członkiem sekretariatu partii. W tym czasie ponownie wyszła za mąż – za ówczesnego ministra rolnictwa Maqo Çomo. W czerwcu 1960 odwiedziła Pekin w składzie oficjalnej delegacji albańskiej, kierowanej przez Haxhi Lleshiego. Po powrocie do kraju rozmawiała z doradcami sowieckimi, pracującymi w Albanii przekonując, że Chiny prowadzą politykę konfrontacji z ZSRR. W atmosferze pogarszających się relacji Albanii z ZSRR została odsunięta z zajmowanych stanowisk i skierowana do pracy w szkole podstawowej im. Hasan Vogli w Tiranie. We wrześniu 1960 została aresztowana, wraz z mężem. Karę odbywała początkowo we wsi Goranxhi k.