Zgodnie z planem mobilizacyjnym ppłk Dzióbek został dowódcą 144 pułku piechoty rezerwowego, którego II i III bataliony mobilizowały się we Włocławku. III batalion nigdy nie dotarł do swej macierzystej 44 Dywizji Piechoty i brał udział w zdobyciu Sochaczewa razem z oddziałami Armii „Pomorze”. W kampanii wrześniowej 1939 ppłk Dzióbek prowadził dowództwo i pododdziały specjalne pułku do miejsca koncentracji dywizji w okolicach Zgierza. Fiasko planowanej koncentracji spowodowało, że na czele swych oddziałów rozpoczął dalszy marsz w kierunku na Skierniewice i Żyrardów, dołączając po drodze organiczne I i II bataliony (I batalion następnie odłączył się i pomaszerował w ogólnym kierunku na Garwolin). Po wzmocnieniu niepełnego 144 pprez. innymi oddziałami (w tym III batalionem 145 pprez. dowodzonym przez ppłk. Ludwika Smolarza) walczył, jako tzw. zgrupowanie ppłk. Dzióbka, na przedpolach Warszawy, wycofując się do niej (bez I i III batalionów)I batalion znajdował się już wówczas w Warszawie i walczył na Pradze. w nocy z 14 na 15 września. Od tej pory brał udział w obronie stolicy. Nocą z 18 na 19 września oddany został razem z oddziałem do dyspozycji dowódcy odcinka „Warszawa – Zachód” i przeszedł do Fortu Bema. Obronę fortu przejął wówczas II batalion 144 pprez. mjr. Wadasa, przy którym stało dyspozycyjne dowództwo z ppłk.