mały|Joseph Noel Paton, Kłótnia Oberona i Tytanii mały|Johann Heinrich Füssli, Rycerz Huon. Ilustracja do Oberona Christopha Martina Wielanda Oberon – poemat epicki osiemnastowiecznego niemieckiego poety Christopha Martina Wielanda, opublikowany w 1780. Utwór, choć powstał u schyłku oświecenia, ma cechy typowo romantyczne, jak fascynacja średniowieczem i orientem.
Forma Epos Wielanda jest dziełem obszernym. Składa się z dwunastu pieśni. Jest napisany strofą ośmiowersową. Zwrotki są rymowane w różny sposób, na przykład ababcdcd albo ababcddc.
Treść Utwór ma charakter awanturniczego eposu rycerskiego. Jego akcja jest osadzona w czasach cesarza Karola Wielkiego. Bohaterem poematu jest rycerz Huon. Za popełnione przestępstwo, którym było nieumyślne spowodowanie śmierci cesarskiego syna, został przez potężnego władcę wysłany z niebezpieczną misją na wschód. Miał ściąć mieczem osobę, która będzie siedziała po lewej stronie kalifa Bagdadu, trzy razy pocałować jego córkę, imieniem Recja, i to tak, aby wszyscy to zobaczyli, a na dodatek wyrwać mu cztery zęby i garść włosów z brody. Wyprawa wydawała się skazaną z góry na porażkę i zapewne skończyłaby się tragicznie, gdyby nie pomoc tytułowego bożka Oberona.