Znaczącą zmianę w jej życiu przyniosła śmierć matki, która doprowadziła ją na skraj choroby a w konsekwencji wywołała u młodej kobiety chęć życia w całkowitym niemal odosobnieniu. W tym okresie oddawała się tylko modlitwie i wizytom na grobie matki. Wówczas też doświadczyła wizji, która zmieniła ją na zawsze, a podczas której, jak twierdziła, otrzymała „nową i podniosłą duszę”. Hanna Rachel zerwała w tym czasie zaręczyny z mężczyzną, w którym od wielu lat była zakochana i przyrzekła sobie nigdy nie wychodzić za mąż.
Po tych wydarzeniach jej sława zyskała znacznie szerszy rozgłos, a sama Hanna Rachel zaczęła wykonywać czynności zarezerwowane dla chasydzkich rabinów. Nie ograniczała się jedynie do zakładania tałesu i tefilinu podczas modlitwy, ale udzielała także porad, przyjmowała wizyty wyznawców oraz kwitlach (jid. קוויטלך), czyli karteczki z prośbami o modlitwę, a także przewodziła tisz, czyli tradycyjnej szabatowej kolacji, którą wyznawcy chasydzcy spędzają ze swoim cadykiem. Po śmierci ojca odmówiła po nim Kadisz (hebr. קדיש). Dzięki odziedziczonemu spadkowi, niezależna finansowo mogła oddać się w pełni modlitwie i obowiązkom religijnym.