Na tym stanowisku 31 sierpnia 1946 zakończył służbę w Wojsku Polskim i powrócił do ZSRR.
W grudniu 1946 został szefem sztabu 8 Korpusu Artylerii Rezerwy Najwyższego Głównego Dowództwa w Zakarpackim Okręgu Wojskowym. Od stycznia 1950 pozostawał w dyspozycji dowódcy artylerii Sił Zbrojnych, następnie w kwietniu objął dowództwo artylerii 9 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego.
W 1953 ukończył Wyższe Akademickie Kursy Artyleryjskie przy Wojskowej Inżynieryjnej Akademii Artyleryjskiej im. F.E. Dzierżyńskiego.
W styczniu 1956 objął dowodzenie artylerią 5 Gwardyjskiej Armii Zmechanizowanej (od lipca 1957 – 5 Gwardyjska Armia Pancerna) w Białoruskim Okręgu Wojskowym, następnie od stycznia 1959 był zastępcą dowódcy artylerii (od grudnia 1960 – zastępcą szefa wojsk rakietowych i artylerii) tego okręgu.
W 1960 powtórnie ukończył Wyższe Akademickie Kursy Artyleryjskie. Od grudnia 1961 był w dyspozycji dowódcy Wojsk Lądowych, w marcu 1962 został zwolniony do rezerwy.
Znał język polski. Mieszkał w Kańsku w Kraju Krasnojarskim. Żona Anastazja (ur. w 1906), syn Edward (ur. w 1933), córka Walentyna (ur.