Udział w powstaniu wielkopolskim 16 maja 1848 wyjechał z Algierii, dotarł do Poznania i wziął udział – wraz z braćmi Pawłem (ur. 1825) i Ignacym (ur. 1835) – w powstaniu wielkopolskim. Wziął udział w bitwach pod Książem, 29 kwietnia 1848 roku, i w dniu następnym pod Miłosławiem.
W armii rosyjskiej Stanisław Łaniec podaje, że dopiero po kapitulacji powstania, Staniewicz wyjechał do Francji, gdzie zaciągnął się do regularnej armii francuskiej. Zaś na Litwę powrócił dopiero w 1852 roku i wtedy został karnie skierowany do armii rosyjskiej. Według Janusza Wojtasika jeszcze w 1848 roku wyjechał na Litwę, gdzie został za służbę w obcej armii w 1851 roku karnie skierowany Korpusu Kaukaskiego.
Służąc w Apszerońskim pułku piechoty wyróżnił się w walkach z siłami Imama Szamila, otrzymując odznaczenie, i w 1855 roku awans do stopnia chorążego i zwolnienie. Wrócił na Żmudź i zamieszkał w Dyrwianach, w majątku Eligiusza Kownackiego, marszałka powiatu szawelskiego. Pozostawał jeszcze przez dwa lata pod nadzorem policyjnym. Od Kownackiego uzyskał dobra Kownatów, gdzie osiadł i urządził gorzelnię. W 1861 roku ożenił się z Marią Kontowtówną.