W latach 1927–1939 pracował na różnych stanowiskach w prokuraturze. W latach 1929–1930 był naczelnym inspektorem harcerstwa w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W 1939 został prokuratorem Sądu Najwyższego.
W czasie okupacji prowadził praktykę adwokacką. Jednocześnie przez cały okres okupacji (od powołania w dniu 16 kwietnia 1940 roku) był przewodniczącym (w stopniu kapitana rezerwy piechoty, pseudonim Sabała, Paweł) Wojskowego Sądu Specjalnego Warszawskiego Obszaru AK
Wybuch powstania warszawskiego 1 sierpnia 1944 roku zaskoczył go w mieszkaniu jego łączniczki na Ochocie, w zespole domów mieszkalnych położonym między ulicami Wawelską, Pługa, Mianowskiego i Uniwersytecką. „Sabała” ujawnił się następnego dnia, wchodząc w skład nieformalnego „triumwiratu”, który kierował obroną Reduty Wawelskiej. W nocy z 10 na 11 sierpnia na czele niewielkiego patrolu dwukrotnie zszedł do kanałów, by za drugim razem znaleźć drogę ewakuacji dla obrońców reduty. Następnego dnia nawiązał kontakt z placówką batalionu AK „Golski”, której dowódca przeprowadził jego oraz pozostałych obrońców Reduty Wawelskiej z Kolonii Staszica do Śródmieścia Południowego.
Od połowy sierpnia 1944 roku aż do kapitulacji powstania był szefem Służby Sprawiedliwości Warszawskiego Korpusu AK.