Gauliga Generalgouvernement (pol. Gauliga Generalne Gubernatorstwo) – jedna z piłkarskich Gaulig w III Rzeszy, funkcjonująca w latach 1940–1944 w Generalnym Gubernatorstwie. W 1941 roku Gauliga została włączona do niemieckiego systemu mistrzostw. Jej zwycięzca kwalifikował się do turnieju o mistrzostwo Niemiec. Przeprowadzono 4 edycje tych rozgrywek.
Historia W Gaulidze występowały niemieckie kluby piłkarskie utworzone na terenie okupowanej Polski. W rozgrywkach brały udział stowarzyszenia Wehrmachtu, Luftwaffe i SS a także niemieckiej policji porządkowej Ordnungspolizei, Generalnej Dyrekcji Kolei Wschodniej i kilku niemieckich firm z sektora obronnego. Łącznie zarejestrowanych zostało 80 niemieckich klubów piłkarskichBogdan Tuszyński: Za cenę życia. Sport Polski Walczącej 1939–1945. Warszawa 2006, S. 26..
Tylko obywatele Rzeszy Niemieckiej i Volksdeutsche byli uprawnieni do gryStanisław Chemicz: Piłka nożna w okupowanym Krakowie. Kraków 1982, S. 200.. Polskie kluby nie zostały dopuszczone do Gauligi aczkolwiek polscy piłkarze po podpisaniu volkslisty mogli kontynuować zawodnicze kariery (między innymi Wilhelm Góra, Juliusz Joksch, Edmund Majowski, Erwin Nyc, Karol Pazurek, Józef Smoczek, Ernest Wilimowski).