Zbiory obejmowały znaleziska archeologiczne z rejonu Śląska od neolitu do XII wieku, kolekcje monet, wyroby rzemiosła artystycznego i użytkowe, średniowieczne i renesansowe, dzieła sztuki sakralnej (np. Ołtarz Świętej Barbary) i inne. Tymczasowe siedziby muzeum okazały się niewystarczające dla pomieszczenia całości zbiorów. W sierpniu 1896 Heinrich von Korn (z rodziny wydawców wrocławskich) podarował 500 tysięcy marek na zakup Domu Stanowego (Gmach Stanów Śląskich lub Sejmu Śląskiego) przy dzisiejszym placu Wolności (wówczas Schlossplatz), aby stał się siedzibą muzeum. Po przebudowie tego gmachu, 27 listopada 1899 uroczyście otwarto tam Śląskie Muzeum Rzemiosła Artystycznego i Starożytności.
Muzeum posiadało filię ulokowaną na pierwszym piętrze zbudowanej w 1902 r. wieży widokowej im. cesarza Wilhelma I na Szańcu Szwedzkim we wrocławskim Lesie Osobowickim. Powstała ona w 1927 r. celem ekspozycji znalezisk archeologicznych odkrytych w trakcie badań tutejszej osady obronnej kultury łużyckiej oraz związanego z nią cmentarza. Założona przez ówczesnego wicedyrektora muzeum Hansa Segera była otwarta tylko w sezonie letnim, toteż nosiła nazwę Letniego Muzeum Archeologicznego. Działała do roku 1944Demidziuk K., 2016: Historia stałych wystaw archeologicznych we Wrocławiu. W: Śląsk starożytny i średniowieczny.