Faraday (Q78) – francuski oceaniczny okręt podwodny z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego, siódma zamówiona jednostka typu Brumaire. Została zwodowana 27 czerwca 1911 roku w stoczni , a do służby w Marine nationale weszła w 1913 roku. Jednostka została skreślona z listy floty w 1921 roku.

Projekt i budowa „Faraday” zamówiony został na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1906 roku. Jednostkę zaprojektował inż. Maxime Laubeuf, lekko modyfikując swój poprzedni projekt (Pluviôse) poprzez zastąpienie napędu parowego licencyjnymi silnikami Diesla MAN, znacznie bardziej niezawodnymi od francuskich modeli.

„Faraday” zbudowany został w w Rochefort. Stępkę okrętu położono w 1906 roku, a zwodowany został 27 czerwca 1911 roku. Okręt otrzymał nazwę na cześć wybitnego angielskiego naukowca z XIX wieku – Michaela Faradaya.

Dane taktyczno–techniczne thumb|left|Wnętrze bliźniaczego okrętu „Montgolfier” (przed 1919 r.) „Faraday” był średniej wielkości oceanicznym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 52,1 metra, szerokość 5,14 metra i zanurzenie 3,1 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 397 ton, a w zanurzeniu 551 ton.