Salo Wittmayer Baron (ur. 26 maja 1895 w Tarnowie, zm. 25 listopada 1989 w Nowym Jorku) – amerykański historyk żydowskiego pochodzenia, urodzony w Polsce. Uznawany za „największego żydowskiego historyka XX wieku”, Baron wykładał na Uniwersytecie Columbia od 1930 roku aż do swojej rezygnacji w 1963 rokuBoyd, Kelly, ed. Encyclopedia of Historians and Historical Writers (Rutledge, 1999) 1:75-76..
Życiorys Baron urodził się w Tarnowie, który wtedy był częścią państwa austro-węgierskiego. Rodzina Baronów była ortodoksyjna, wykształcona i zamożna. Należała do żydowskiej elity Galicji. Jego ojciec był bankierem i prezesem gminy żydowskiej w Tarnowie, liczącej ponad 16 tys. osób. Pierwszym językiem Barona był polski, ale w dalszym życiu opanował ich łącznie dwadzieścia, w tym jidysz, biblijny i nowożytny hebrajski, francuski, angielski i niemiecki. Słynął z tego, że swobodnie dawał wykłady w pięciu różnych językach bez korzystania z notatek. Rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, by po roku przenieść się do Wiednia na tamtejszy uniwersytet, gdzie uzyskał trzy doktoraty: w 1917 r. z filozofii, w 1922 r. z politologii i w 1923 r. z prawa. W 1920 r. został również wyświęcony na rabina, po studiach w Żydowskim Seminarium Teologicznym w Wiedniu. Ten ostatni punkt w jego naukowym życiorysie umożliwił mu w 1926 r.