Promocję doktora rolnictwa otrzymał w 1950 roku na podstawie rozprawy Cztery profile gleb na podłożu wapiennym i krystalicznym w Tatrach na Wydziale Rolniczym UJ. W 1953 roku odbył roczny staż naukowy w Instytucie Rolniczo-Chemicznym Politechniki (ETH) w Zurychu, gdzie zajmował się glebowymi minerałami ilastymi. Na podstawie dorobku naukowego i dysertacji Studia nad frakcją ilastą kilku gleb podkrakowskich został w 1959 roku docentem. W 1967 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1974 roku profesora zwyczajnego.
Od 1960 do 1986 roku był kierownikiem Katedry Gleboznawstwa UJ, w okresie 1972–1980 wicedyrektorem Instytutu Gleboznawstwa, Chemii Rolnej i Mikrobiologii, następnie od 1960 do 1962 roku prodziekanem Wydziału Rolniczego oraz od 1981 do 1983 roku dziekanem tego Wydziału. W okresie 1985/86 był także przedstawicielem krakowskiej Akademii Rolniczej w Radzie Głównej przy Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Był wieloletnim (od 1946 roku) członkiem Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego (PTG). Sprawował w nim funkcję przewodniczącego Oddziału Krakowskiego (1964–1991) i przewodniczącego Komisji Mineralogii Gleby (1964–1975). Pracował w Komitecie Redakcyjnym „Roczników Gleboznawczych”.