W Szwajcarii reformację zapoczątkował Ulrich Zwingli, który w 1522 r. pod wpływem nauki Marcina Lutra ogłosił swoje 67 tez naprawy Kościoła (Apologeticus Architeles). Zwingli przystąpił do radykalnej reformy Kościoła, w czym poparła go całkowicie Rada Miejska Zurychu. W ślad za Erazmem i Lutrem uznawał Pismo Święte za jedyne źródło wiary i żądał bezwzględnego usunięcia z życia religijnego wszystkiego, co narosło później. Skasował msze i handel odpustami, sakrament uznawał tylko za symbole, z kościołów usunął wszystkie ołtarze, obrazy, figury świętych i wszelkie inne ozdoby, a za jedyną formę nabożeństwa uznał czytanie Biblii, kazania i udzielanie komunii pod dwiema postaciami. W obawie przed ruchem anabaptystów, którzy opanowali na pewien czas Zurych, Zwingli złagodził nieco ostrość swej reformy, lecz po zniknięciu niebezpieczeństwa Rada Miejska pod wpływem Zwingliego skasowała celibat duchowieństwa, wprowadziła język narodowy do nabożeństw i zabroniła odprawiania mszy (1524–1525). Zwingli uzyskał poparcie przede wszystkim bogatych kantonów miejskich, które dążyły do przeprowadzenia głębokich reform gospodarczych, społecznych i religijnych. Bezpośrednim powodem podziału religijnego w Szwajcarii stała się służba kondotierska. Stanowiła ona główne źródło utrzymania przede wszystkim dla ubogiej ludności wiejskiej.