mały|Prezydent Lyndon B. Johnson podpisał ustawę pod Statuą Wolności, stwierdzając w przemowie: „[Dotychczasowy] system łamał podstawową zasadę amerykańskiej demokracji – aby oceniać i nagradzać każdego człowieka na podstawie jego własnych zasług.” alt=Wizualizacja prezentująca napływ imigrantów do USA według krajów pochodzenia w okresie 1820–2015. Wydarzenia historyczne takie jak Wielki Głód w Irlandii, oraz zmiany prawne, wiązały się ze zmianami liczebności imigracji z poszczególnych państw.|mały|upright=1.8|Napływ imigrantów do USA według państw pochodzenia w okresie 1820–2015 Immigration and Nationality Act of 1965, ustawa Harta–Cellera – federalne prawo Stanów Zjednoczonych, uchwalone 3 października 1965 r. i wprowadzone w życie 30 czerwca 1968 r., liberalizujące zasady polityki imigracyjnej i wizowej tego kraju. Ustawa zreformowała limity kwotowe stosowane od 1924 r., silnie preferencyjne dla krajów Europy Zachodniej, i zakazała dyskryminacji imigrantów na gruncie płci, rasy i pochodzenia narodowego. Wprowadziła nowy, mieszany system, złożony z: ogólnego limitu imigracji proporcjonalnego do aktualnej populacji USA, początkowo ustalonego na 290 000 imigrantów rocznie, limitów dla poszczególnych krajów na poziomie maksymalnie 20 000 rocznie, kilku kategorii wiz o ograniczonej liczbie, m.in.