W 1834 roku został wybrany nadburmistrzem Berlina, funkcję tę objął 6 października i sprawował przez dwanaście lat – był wybierany ponownie w 1840 i 1846 roku. W obliczu rewolucji marcowej i żądań demonstrantów został odwołany 20 marcowej 1848 roku i opuścił urząd na początku lipca 1848 roku. Krausnick otrzymał emeryturę i jednocześnie został tajnym radcą (niem. Geheime(r) Oberregierungsrat) w ministerstwie handlu, rzemiosła i robót publicznych.
W 1850 roku Krausnick został ponownie wybrany na dwanaście lat nadburmistrzem Berlina. Za jego kadencji uporządkowano finanse miasta, wprowadzono etaty dla urzędników i nauczycieli, usprawniono straż pożarną i służby oczyszczania miasta, zbudowano pierwszą gazownię, wzniesiono wiele szkół, kościołów, szpitali i sierocińców. W 1861 roku przyłączono do Berlina tereny na północy: Wedding, Gesundbrunnen i Moabit. W okresie urzędowania Krausnicka liczba mieszkańców Berlina zwiększyła się o 300 tys. a przychody kasy miejskiej wzrosły z 800 tys. do 3 milionów talarów (niem. Reichstaler).
W 1862 roku Krausnick przedstawił ponownie swoją kandydaturę na urząd nadburmistrza, która jednak nie została zaakceptowana i Krausnick został uroczyście pożegnany z urzędu. W 1865 roku współzałożył Stowarzyszenie dla Historii Berlina (niem.