W latach 1918–1923 był pracownikiem politycznym Armii Czerwonej, w tym od października 1918 komisarzem 1 (Północnego) Okręgu Ochrony Pogranicznej, od 25 stycznia 1919 komisarzem 1 Dywizji Wojsk Pogranicznych Frontu Zachodniego, później członkiem Piotrogrodzkiego Trybunału Rewolucyjnego i do 1922 komisarzem Okręgu Piotrogrodzkiego Okręgu Wojsk Pogranicznych GPU, a od grudnia 1922 do lipca 1923 przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Briańskiej Rady Gubernialnej. Od grudnia 1924 do września 1924 był przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Zabajkalskiej Rady Gubernialnej, 1925-1927 dyrektorem zakładu metalurgicznego im. Kominternu w Leningradzie, a 1927-1930 sekretarzem odpowiedzialnym Komitetu Okręgowego WKP(b) w Łodiejnym Polu, następnie do 1933 studiował w Akademii Przemysłowej. W 1933 ponownie został dyrektorem zakładu metalurgicznego im. Kominternu w Leningradzie, od 1940 do sierpnia 1941 był dyrektorem Instytutu Odbiorników Radiowych i Akustyki w Leningradzie, od sierpnia 1941 do 1945 służył w Armii Czerwonej, gdzie był m.in. organizatorem partyjnym 541 pułku artyleryjskiego na Froncie Leningradzkim, dosłużył się stopnia podpułkownika służby intendenckiej. Po wojnie zdemobilizowany, pracował w Leningradzie, 1950-1957 był tam dyrektorem laboratorium naukowo-badawczego ds.