W Monachium Hanns poznał swą późniejszą żonę, Friedel Josefek z Gliwic, studiującą tam tekstylne rzemiosło artystyczne. Pobrali się w roku 1921. Friedel była córką uznanego gliwickiego architekta i przemysłowca budowlanego, Roberta Josefka. Część z postawionych przez niego gliwickich domów przetrwała do naszych czasów. Rosnąca szybko ilość zamówień zmusiła Hannsa Breitenbacha do stworzenia tu drugiego atelier i ostatecznie do przeniesienia się na stałe na Górny Śląsk. W tych to latach powstało wiele dzieł, z których niektóre przetrwały do dzisiaj.
W życiu codziennym Breitenbach był postrzegany jako osoba skromna i powściągliwa. Praca artystyczna była dla niego po części pracą zarobkową, po części jednak stanowiła sens życia. Pod koniec wojny nie był on w stanie porzucić rozpoczętych prac i uciekając przed zbliżającym się frontem uratować życie. Córka Breitenbacha, Marianne Ottmann, napisała w autobiograficznej powieści Muntjak o śmierci ojca, że tego dnia z powodu strasznego mrozu nałożył na siebie skórzany płaszcz, którego używał podczas jazdy na motocyklu i dlatego czerwonoarmiści wzięli go za oficera. Został "zastrzelony na ulicy". Miejsce pochówku nie jest znane.