Lydekker opisał i nazwał różne taksony, w tym mangabę złotobrzuchą (Cercocebus chrysogaster), nialę górską (Tragelaphus buxtoni), czy rodzinę nietoperzy – płatkonosowate (Hipposideridae). Nazwy systematyczne taksonów, które Lydekker jako pierwszy opisał naukowo są oznaczane skrótem „Lydekker”. Na jego cześć nazwano m.in.: lori szarego (Loris lydekkerianus).
W 1882 roku poślubił Lucy Marianne Davys, córkę pastora z Wheathampstead.
Członek Royal Society (od 1894), Geological Society od London (od 1883) i Zoological Society of London (od 1880).
Biogeografia thumb|Mapa ukazująca linię Lydekkera w odniesieniu do linii Wallace’a i Webera, a także prawdopodobny zasięg lądu w czasie maksimum ostatniego zlodowacenia, gdy poziom morza był ponad 110 m niższy niż współcześnie Lydekker wywarł wpływ na światową biogeografię. W 1895 roku wyznaczył biogeograficzną granicę przez Indonezję, znaną jako linia Lydekkera, która oddziela region zwany na zachodzie od Australii-Nowej Gwinei na wschodzie. Za nią wyłania się krawędź Sahulu, obszaru płytkiej wody od Nowej Gwinei po Australię, z Wyspami Aru na jego zachodniej krawędzi.