Do roku 1945 więzienie nie było skanalizowane. Cele małe liczyły po 7 osadzonych, a duże po kilkadziesiąt osób. Cele ogrzewano piecami kaflowymi, do których wkładano opał od strony korytarzy więziennych. Duże pomieszczenia i warsztaty oświetlano lampami gazowymi. Na terenie więzienia znajdowała się: świniarnia, stolarnia, pracownia koszykarska, wytwórnia makaronu i garaże. W więzieniu funkcjonowały dwie kaplice – katolicka i ewangelicka.
W połowie lat 50. w wydzielonej części więzienia otwarto Szpital Chorób Płucnych.
W latach 80. zakład przeszedł kapitalny remont. Wyremontowano sieć kanalizacyjną, wodna i elektryczną. Do każdej celi doprowadzono ciepłą wodę, a w oddziałach szpitalnych wykonano odrębne ubikacje z umywalkami w łączonych celach wieloosobowych. W 1992 roku w zakładzie wydzielono część przeznaczoną dla tymczasowo aresztowanych.
Ogółem w części penitencjarnej dla osadzonych przeznaczonych było 155 pomieszczeń, w tym: ambulatorium, gabinet RTG, gabinet EKG i USG. Do dyspozycji osadzonych były trzy świetlice i dwa punkty biblioteczne. Oddziały szpitalne miały własne łaźnie. Więzienie ogrzewane jest z miejskiej sieci grzewczej. Magazyny, warsztaty, kuchnia, zabezpieczają w pełni właściwe funkcjonowanie jednostki.