Najwcześniejszym źródłem informacji o cyklu Stany duszy jest artykuł poety Guillaume’a Apollinaire’a w gazecie Mercure de France z 16 listopada 1911 roku, w którym to artykule informował o swoim spotkaniu z Boccionim i Severinim. Boccioni przebywał akurat w Paryżu w związku z organizacją wystawy jesiennej. Według Apollinaire’a, powiedzial wówczas, iż namalował dwa obrazy, jeden przedstawiający odjazd, a drugi przyjazd, oba motywy umieszczone w scenerii dworca kolejowego. Aby wyrazić różnice w uczuciach towarzyszących obu sytuacjom użył w przypadku odjazdu linii pojedynczej. Uwaga ta odnosi się przypuszczalnie do pierwszej wersji cyklu.
Po powrocie z Paryża Boccioni prawdopodobnie podjął na nowo temat uczuć i nastrojów w sztuce sporządzając drugą, nowocześniejszą i bardziej „francuską” wersję swego cyklu. Według historyka sztuki Maurizia Calvesiego musiał najwidoczniej przemyśleć na nowo swoją koncepcję po tym jak futuryści zmuszeni byli stawić czoła atakom ze strony Ardenga Sofficiego, orędownika kubizmu i pośredniego krytyka futurystów.