Podobnie jak jego dwaj bracia, swoją przyszłość wiązał z wojskiem, biorąc udział w kampanii Napoleona 1812 roku w Rosji i bitwach 1813 roku na terenie Niemiec. W 1814 roku został kawalerem Legii Honorowej. Po upadku Napoleona rozpoczął służbę wojskową w Królestwie Polskim, gdzie został przydzielony do Szwadronu Wzorowych Strzelców Konnych Woyska Królestwa Polskiego, uzyskując kolejno stopnie porucznika (1814) i kapitana (1818). Tuż przed wybuchem powstania listopadowego został wyróżniony znakiem honorowym za nieskazitelną służbę oficerską, zaś w trakcie tego zrywu niepodległościowego postąpił na stopień pułkownika, otrzymując również w 1831 roku złoty krzyż orderu Virtuti Militari. Po upadku powstania, relegowany z armii, rozstał się z wojskiem na zawsze, próbując chronić rodzinę przed carskimi represjami.