Termin w języku polskim Polskie ujęcie przekładu ustnego środowiskowego zostało przedstawione w Małej encyklopedii przekładoznawstwa pod red. Urszuli Dąmbskiej-Prokop w 2000 roku. Pozycja ta definiuje termin w następujący sposób:
Proces przekładu ustnego środowiskowego i tłumacze naturalni Przyjmuje się, że w procesie przekładu środowiskowego ustnego uczestniczą najczęściej trzy strony, z których dwie posiadają całkowicie odmienny status publiczny, np. przebywający w Polsce imigrant niemówiący po polsku, który próbuje uzyskać prawo do pobytu od instytucji rządowych będących drugą stroną. Trzecią stroną jest natomiast tłumacz. Pierwsza ze stron charakteryzuje się brakiem praw publicznych, natomiast druga ze stron posiada władzę zagwarantowaną przez konstytucję. O ile w przekładzie ustnym konferencyjnym wymagani są wykwalifikowani i kompetentni tłumacze, to w przekładzie ustnym środowiskowym często rolę tłumacza, oprócz wykwalifikowanych tłumaczy, pełnią osoby całkowicie niezwiązane z dziedziną translatoryki i lingwistyki. Najczęstszym przykładem osób pełniących funkcję tłumaczy ustnych środowiskowych są dzieci imigrantów, które urodziły się bądź dorosły w kraju, do którego przybyli ich rodzice. Istotne jest również, aby posiadały one wiedzę na temat oficjalnego języka i kultury kraju, w którym mieszkają.