Po zmianach dowodzących wyższego szczebla (sztab korpusu, sztaby dywizji) Turcy odnosili znaczne sukcesy na froncie i dawali dowody męstwa. Po ustaniu walk na froncie galicyjskim 19. dywizja wróciła do Turcji w lipcu 1917 roku.
Po uzupełnianiach 19 Dywizja została skierowana do walk na Bliskim Wschodzie do trwającej tam kampanii synajsko-palestyńskiej. W listopadzie 1917 roku wzięła udział w trzeciej bitwie o Gazę, w której starła się z armią brytyjską. W 1918 roku wzięła udział w bitwie pod Megiddo, gdzie poniosła bardzo duże straty, jak i cała armia turecka na froncie palestyńskim. W dużej mierze przesądziło to o ostatecznej klęsce militarnej Imperium Osmańskiego w I wojnie światowej.
Dowódcy dywizji mały|267x267px|dowódca 19 Dywizji Şefik Aker Mustafa Kemal (20 stycznia 1915 – 8 sierpnia 1915) ppłk Mehmet Şefik (Aker) (8 sierpnia 1915 – 16 października 1916) ppłk Sedat (Doğruer) (1917) (od 16 października 1916) Sami Sabit (Karaman)
Struktura organizacyjna Na dzień 11 lipca 1916 roku OdeB 19 Dywizji przedstawiała się następująco: trzy pułki piechoty (57., 72.