Podczas okupacji niemieckiej i sowieckiej we Lwowie był zmuszony do ukrywania tożsamości. Od 1946 mieszkał we Wrocławiu i pracował jako radca okręgowego Urzędu Likwidacyjnego do zakończenia działalności Urzędu w 1951. Później zajmował się tłumaczeniami tekstów naukowych i był obserwatorem fenologicznym.
thumb|left|160px|Grobowiec na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu, pole 1 boczne, 490 Był jednym z pionierów polskiej turystyki górskiej i narciarstwa. W początku XX wieku był uczestnikiem eksploracyjnych wypraw Karpackiego Towarzystwa Narciarzy w Gorganach i Czarnohorze. Razem z Mieczysławem Karłowiczem, którego był częstym partnerem wypraw tatrzańskich, latem 1907 dokonał wejścia na Młynarzową Przełęcz w Tatrach. Był także aktywnym członkiem Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego (później Klubu Wysokogórskiego) i w 1912 odbył osiem wspinaczek lub przejść w lecie (w tym pierwsze wejście północną ścianą na tatrzańskie Kozie Czuby), a także cztery przejścia narciarskie w Karpatach Wschodnich. W marcu 1914 uczestniczył razem z Kazimierzem Saysse-Tobiczykiem w pierwszym narciarskim przejściu pasma Gór (Alp) Rodniańskich.