Koszt obsługi jednego wniosku w 2016 roku wynosił od 89 zł do 489 zł oraz prowizja 1–2% dla urzędu wypłacającego świadczenie. Na 2017 rok koszty te zostały ujednolicone; zaplanowano, że wyniosą łącznie 7,6 mln zł (koszt rozpatrzenia wniosku: 140 zł, prowizja za wypłacanie świadczenia: 1,5%).
W 2018 podano, że w latach 2016–2017 z programu skorzystało ok. 3,7 mln dzieci z 2,4 mln rodzin. Najwięcej osób otrzymało wsparcie na Mazowszu, a najmniej w województwie opolskim. Program w tym okresie kosztował 42,6 mld zł. Według Instytutu Badań Strukturalnych szacunki wskazują, że w następstwie jego realizacji z pracy mogło zrezygnować około 103 tysiące kobiet, głównie słabo wykształconych z małych miast.
Analiza GUS przeprowadzona przy okazji cyklicznego badania aktywności ekonomicznej Polaków BAEL, wskazuje, że zdecydowana większość Polaków (tj. 95,1% osób, czyli 5 mln 641 tys.) deklaruje, że w efekcie programu „500+” nie podejmowała żadnych działań w celu zmiany swojej sytuacji na rynku pracy. Według tych badań spośród całej grupy 5,9 mln beneficjentów programu wpływa ono (na podstawie deklaracji respondentów) na zachowania jedynie około 293 tysięcy osób (4,9%). Tylko dla 151 tysięcy osób (ok.