Witold Sawicki, pseud. Andrzej, Jerzy, Profesor, Burzański, Tolek (ur. w Humaniu, zm. 13 maja 1973 w Otwocku) – polski historyk prawa, działacz harcerski, harcmistrz, Naczelnik Harcerstwa Polskiego w latach 1941–1945.
Życiorys Witold Sawicki w 12. roku życia wstąpił w Humaniu do harcerstwa, z którym związał się na całe życie.
W 1916 roku przeniósł się wraz z rodzicami do Warszawy. W 1920 roku uczestniczył jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1921–1924 był drużynowym 48 Warszawskiej Drużyny Harcerzy (WDH), a później, do 1926 roku – 12 WDH. W latach 1926–1930 pracował w Wydziale Organizacyjnym Główniej Kwatery Męskiej ZHP, nadzorując działalność wychowawczą komendantów chorągwi mazowieckich.
W 1922 roku ukończył Gimnazjum im. Jana Zamojskiego w Warszawie, a w 1926 roku – Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując tytuł magistra praw. Odbył aplikację sędziowską. Dyplom doktora praw otrzymał w 1930 roku, a następnie, jako stypendysta MWRiOP kontynuował studia w Paryżu i Tuluzie, zajmując się ustrojem i prawem państwa Franków i średniowiecznej Francji. W 1933 roku uzyskał habilitację na Wydziale Prawa UW. Po odbyciu aplikacji adwokackiej został wpisany w 1936 roku na listę warszawskiej palestry i wraz z ojcem prowadził kancelarię adwokacką.