Systematyka Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1856 roku austriacki przyrodnik Leopold Fitzinger, nadając mu nazwę Cryptophractus pilosus. Jako miejsce typowe odłowu holotypu wskazał Peru, ograniczone do gór Peru przez Mondolfiego w 1979 roku. Holotyp to okaz NMW 222. W 1862 roku gatunek opisano ponownie jako Praopus hirsutus, czego dokonał Hermann Burmeister. Gatunek uważany był za najsłabiej poznany ze swego rodzaju, przez wiek po odkryciu zdobyto jedynie 6 okazów, a kolejne badania opisywały pojedyncze osobniki.
D. pilosus został pierwotnie opisany jako gatunek z rodzaju Cryptophractus, który to rodzaj został później użyty jako monotypowy podrodzaj. Niektórzy systematycy opowiadają się za przywróceniem rodzaju Cryptophractus w oparciu o kryteria morfologiczne, ale molekularne dane genetyczne wykazują, że D. pilosus jest dobrze zagnieżdżony w rodzaju Dasypus, co być może wskazuje na szybką dywergencję ewolucyjną po stosunkowo niedawnym podziale, który odbył się około 2–8 milionów lat temu w obrębie linii Dasypus. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy.
Kladogram z pracy Castro et al. z 2015, bazującej na morfologii i proponującej ponowne przeniesienie pancernika włochatego do odrębnego rodzaju: