Nastąpiło to w 526 r., mimo wcześniejszych oznak zaistnienia synkretyzmu z chrześcijaństwem, czego świadectwem było np. występowanie Jezusa i Abrahama obok Horusa i Izydy w magicznych tekstach demotycznych z pierwszych wieków n.e.Wiesław Bator: Religia starożytnego Egiptu. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2004, s. 106-107. Innym przejawem były znane jeszcze w okresie chrześcijaństwa magiczne formuły koptyjskie odwołujące się do mitu, w którym bogini wspomagała Horusa w jego miłosnych podbojachAnna Sumisławska: Izyda – pomiędzy magią a skandalem, dz. cyt., s. 24..
Formy kultu thumb|250px|Pozostałości świątyni Izydy w Pompejach (pocz. I wieku p.n.e.) Głównym świętem Izydy w Rzymie były jesienne Isia, odbywające się między 28 października a 4 listopada. Jego treścią był odtwarzany mit o Izydzie i Ozyrysie. W dniu 3 listopada miało miejsce radosne upamiętnienie ożywienia martwego Ozyrysa przez Izydę, zwane hilariami.