Jan Kotwicki (ur. 3 października 1898 w , zm. 11 lipca 1943 w Chrynowie) – polski duchowny katolicki, ostatni proboszcz parafii rzymskokatolickiej w Chrynowie, zamordowany przez oddział UPA w ramach tzw. krwawej niedzieli na Wołyniu„BIAŁA KSIĘGA” Martyrologium duchowieństwa — Polska XX w. (lata 1914–1989).

Wczesne lata Urodził się w 3 października 1898 r. w Szyjeckiej Budzie w powiecie żytomierskim w rodzinie rolników (zubożała szlachta) Celestyna i Petroneli z Mościckich. Gimnazjum ukończył w Żytomierzu i tam też w 1917 r. wstąpił do seminarium duchownego. W roku szkolnym 1921/1922 przyjął w seminarium duchownym w Gnieźnie święcenia kapłańskie: subdiakonat, diakonat i prezbiterat.

Posługa kapłańska w Rosji sowieckiej Po święceniach otrzymał nominację na wikariusza parafii katedralnej w Żytomierzu na terytorium Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. W sierpniu 1922 r. udał się przez zieloną granicę na miejsce przeznaczenia. 4 listopada 1923 r. został aresztowany razem z proboszczem ks. Andrzejem Fedukowiczem. Po kilku tygodniach został zwolniony. 9 maja 1924 ponownie został uwięziony w Żytomierzu. W grudniu 1924 r. przewieziono go do więzienia w Charkowie. 22 września 1925 r. otrzymał wyrok trzech lat łagru na Wyspach Sołowieckich. W maju 1927 r. przewieziono go do więzienia na Butyrkach w Moskwie.