Kontrakt na produkcję Mk 27 został podpisany z przedsiębiorstwem Western Electric, które między lipcem 1944 a kwietniem 1945 roku dostarczyło marynarce 1100 sztuk torped tego typu.
W roku 1948, w odpowiedzi na budzące niepokój raporty wywiadu o intensywnym rozwoju radzieckiej floty podwodnej, marynarka amerykańska zleciła należącemu do uniwersytetu stanowego Pensylwanii (Penn State) Ordnance Research Laboratory przyśpieszenie prac nad kolejną modyfikacją torpedy Mark 27 oznaczoną jako Mod 4. W efekcie tego programu powstać miała pierwsza amerykańska torpeda okrętów podwodnych dedykowana zwalczaniu innych zanurzonych jednostek (przy czym zachowała ona także rolę pocisku przeciw okrętom nawodnym). Jeszcze jednak przed zakończeniem programu konstrukcyjnego tej modyfikacji, Biuro Uzbrojenia Biura Okrętów zdawało sobie sprawę z ograniczeń tej konstrukcji. Wprawdzie wynosząca zaledwie 16 węzłów maksymalna prędkość tego modelu miała zaletę skrytości działania, jednak prędkość ta ograniczała jej zastosowanie jedynie do zwalczania celów płynących nie szybciej niż 14 węzłów. Stosunkowo prosta i nie najnowsza już konstrukcja układu naprowadzania była przy tym wrażliwa na wystrzeliwane z okrętu stanowiącego cel pozoratory i inne fałszywe źródła dźwięku.