Po ukończeniu studiów w 1918 roku wrócił do kraju. Od stycznia 1919 roku przez kilka miesięcy pracował w Bibliotece Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a w sierpniu tego roku został referentem bibliograficznym Wydziału Prasowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, w którym zorganizował Referat Ewidencyjno-Bibliograficzny i opracował szereg okólników ministerialnych precyzujących przepisy ustawy prasowej. W 1920 roku zainicjował redagowanie Biuletynu Bibliograficznego, będącego pierwszą próbą bieżącej rejestracji druków w II RP i współpracował z redakcją Przewodnika Bibliograficznego. Był też członkiem założycielem Towarzystwa Bibliofilów Polskich w Warszawie. Od września 1922 do maja 1923 roku, jako ekspert ds. bibliotek w Komisji Mieszanej ds. Reewakuacyjnych i Specjalnych, wyjeżdżał do Moskwy i Piotrogrodu w sprawie rewindykacji polskich zbiorów bibliotecznych, m.in. Biblioteki Załuskich.